Motief van Denise Veldhuis
“Ik ben een liefhebber van verschillen,” zegt Denise Veldhuis (67). Haar wens voor de antroposofische beweging is dan ook dat er een stroom is die niet zo exclusief is, zodat iedereen zich met de antroposofie kan verbinden op een manier die bij diegene past. Ze is daarom blij dat de Grondsteenconferentie, die ze mede organiseert, sinds vorig jaar voor iedereen toegankelijk is. Ook als coach en trainer dynamische oordeelsvorming eert ze die verschillen: ze helpt mensen om tot een betere oordeelsvorming te komen, die passender is bij wie ze zijn.
Eren wat ieders weg is
Maar wat is nu eigenlijk dynamische oordeelsvorming? “Het is een weg naar binnen en naar buiten,” legt Denise uit. “Het verhoogt je zelfkennis en helpt je om afgewogen besluiten te nemen.” In het kort gezegd zijn er vier velden (feiten, begrippen, doelen en middelen) die op elkaar inwerken via een lemniscaatvorm. Dynamische oordeelsvorming start altijd met een vraag. Om de vraag te verduidelijken maak je gebruik van feiten en begrippen (wat in het verleden ligt). Het heden is het midden van de lemniscaat, de vraag. En dan is er ook nog het toekomstveld, dat gaat over wat je nodig hebt om je vraag op te lossen. Al vragende beweeg je je door de vier velden. Doordat je elkaar vragen stelt, krijg je een inzicht dat je van tevoren niet had kunnen voorzien. In Denise’s coachingspraktijk gaat dat bij voorbeeld om conflicten in organisaties of tussen mensen, maar je kunt het ook op kleine gebeurtenissen toepassen. “Het is zó van mij geworden, dat het me helpt in de meest dagelijkse dingen,” vertelt ze.
Het onzichtbare bestaat
Op haar zeventiende kwam ze met de antroposofie in contact. Omdat ze ziek was en geen medicijnen meer wilde slikken, adviseerde een toenmalig vriendje haar eens bij zijn antroposofische huisarts langs te gaan. “Ik ben atheïstisch opgevoed; heel liefdevol, maar de spirituele wereld werd gezien als onzin. Ik was gevoelig voor het onzichtbare en ook een natuurliefhebber. Ik voelde dat er iets achter het wonder van de natuur zat. Toen ik daar bij die arts was, dacht ik: ‘Wat heb ik nu? Het bestaat toch!’ Gaandeweg ben ik me meer in de antroposofie gaan verdiepen en sinds pakweg 2000 werd dat intensiever. Het is de bron van waaruit ik leef. De wil tot mens worden en de vrijheid die je daar in kunt ontwikkelen, is voor mij heilig.”
Consequenties
Die vrijheid is voor haar niet vrijblijvend. Ze vindt dat je aan je overtuiging ook consequenties moet verbinden voor je dagelijks leven. “Om een voorbeeld te geven: nadat ik zag hoe vreselijk kuikentjes in de vleesindustrie op een lopende band behandeld werden, besloot ik om nooit meer kip te eten. Dat was het enige wat ik eraan kon doen.” Ook probeert ze om niemand uit te sluiten, bijvoorbeeld in hoe ze met anderen omgaat. “Niet dat dat altijd lukt, hoor. In het dagelijks leven en ook binnen de Antroposofische Vereniging hebben mensen allerlei verschillende wegen. Van veel wegen snap ik niets, maar ik heb er veel respect voor. Het is belangrijk om in vrijheid te kunnen spreken en te studeren. Ik heb met daklozen en verslaafden gewerkt, doelgroepen waar anderen gauw een oordeel over hebben. Nu wil ik niet zeggen dat dat iedereen kan gebeuren, maar het kan dichterbij zijn dan je denkt. Dat besef roept in mij op om juist altijd het zachte te zoeken, om te leven vanuit het midden.”
Toevluchtsoord
Het insluiten van mensen speelt ook bij het organiseren van de Grondsteenconferentie. Komend jaar zijn er opnieuw twee conferenties: een voorbereidende conferentie met doorgewinterde antroposofen op 10 januari, en op 16 januari de grote conferentie die open staat voor iedereen. “De Grondsteen is m’n maatje, m’n troost en toevluchtsoord. Je kunt ‘m op veel verschillende manieren benaderen. Dat eerste woord alleen al: Mensenziel! Als ik in iets ingewikkelds zit, dan denk ik daaraan. Het roept bij mij het inzicht op dat ik burger ben van twee werelden.”
Dit interview verscheen in Motief 307 van november 2026.
