Motief van Hans Springer

Met deze doel groep een gezond bedrijf runnen
Als je deze zomer een ijsje eet, kan het zijn dat de verpakking door SpringerUit is gedrukt. En boek je een huisje op een vakantiepark? Dan word je daar wellicht ontvangen met koekjes in een door SpringerUit bedrukt doosje. Je komt deze drukkerij vaker tegen dan je denkt. Het bedrijf is opgericht door Hans Springer (75) en gevestigd op het terrein van antroposofische woon- en werkgemeenschap Scorlewald. Hans is van mening dat ook mensen met een verstandelijke beperking zinvol kunnen mee doen in de maatschappij. Dat zijn visie werkt, bewijst de drukkerij al bijna 25 jaar.

Tekst: Cisly Burcksen
Beeld: Olivier Springer

Hans werkte zijn hele loopbaan in de grafische sector, in 1985 startte hij een eigen bedrijf. Toen hij dat in 2000 verkocht, dacht hij: wat nu? Een vraag van Pim Blomaard bood nieuw perspectief. “Ik heb een verstandelijk beperkte dochter, dus ik was al bekend met dat circuit. Ik had ook al wat dingen voor de Raphaëlstichting gedaan en zo had ik Pim leren kennen,” vertelt Hans. Toen de vraag kwam om op het terrein van Scorlewald een grafisch bedrijf te starten waar de cliënten nuttig werk konden doen, ging hij die uitdaging graag aan. “Ik zei meteen dat ik geen subsidie wilde. Ik wil bewijzen dat je ook met deze doelgroep een goede boterham kunt verdienen.” Dat lukte, en SpringerUit kan zijn eigen broek ophouden: “We hebben grote klanten zoals Magnum, Netflix en Landall. Hoe we die binnenkrijgen? De mensen van de dagbesteding zijn in feite onze vertegenwoordigers die de opdrachten binnen halen. Vaak nodigen we klanten uit om te komen kijken. We hebben zoveel werk dat we vaak wat uitbesteden en zo ook andere ggz-instellingen en dergelijke van werk voorzien. Onze mensen kunnen we immers niet onder druk zetten."

Werk voor iedereen
Het drukwerk is een machinaal proces, maar er zijn talloze hand werkjes die gedaan moeten worden. Daar kunnen cliënten prima bij betrokken worden. “Zo hebben we een meisje rondlopen met een heel beperkt denkniveau,” vertelt Hans. “Toen ze kwam, wilde ze ook niet werken. Maar mijn insteek is: ‘als je eenmaal hier bent, mag je blijven’. Op een gegeven moment moest er een afvalbak geleegd worden. Dat is nu haar taak en ze vindt het geweldig. Het is iets wat ze kan, het heeft nut en ze kan er de hele dag over doen.” Verdeeld over de week werken er vijftien cliënten bij Springeruit. Inmiddels heeft zijn oudste zoon de leiding over de drukkerij gekregen, maar Hans is zelf ook nog altijd actief. Ook zijn er sinds 2016 twee medewerkers in dienst voor zorgcoördinatietaken, zoals bijvoorbeeld verslaglegging naar andere zorgverleners. “Samen zorgen we voor de gemeenschapsvorming. Alle beslissingen nemen we zelf en daar hebben we binnen het team een goede samenspraak over. Dat het een kleine organisatie is, is daarbij een voordeel."

Blije cliënten en opdrachtgevers
De sfeer op het terrein van Scorlewald spreekt hem aan. Hij herkent daarin het Amsterdam-Noord van de jaren vijftig, waar hij opgroeide: “Dat was toen een dorp, met een kolenman met een knecht, een schillenboer en een melkboer. Voor iedereen was wat te doen. Dat gevoel heb ik bij deze mensen. De werkstromen bin nen de antroposofie vind ik prachtig, en de insteek om zinvolle arbeid uit deze mensen te halen. Dat is in reguliere instellingen wel eens anders. Hier zijn de cliënten altijd blij. Soms zijn we ’s avonds nog bezig om een klus af te krijgen, en als cliënten zien dat we bezig zijn willen ze altijd even binnenkomen. Ook de opdrachtgevers zijn blij: als Netflix een grote klus heeft, willen ze langskomen. Een dagje erbij zitten in onze fijne sfeer. Ik denk dat het bedrijfsleven meer erbij betrokken zou kunnen worden om dit soort initiatieven succesvol te maken. Daar zit de know how, die kan werken in samenspraak met de zorg. Dan is het gewoon haalbaar om met deze mensen een economisch gezond bedrijf te runnen.”